Visie

Ik organiseer graag ontmoetingen waar mijn Hart als het ware van gaat zingen. Het is tegelijk een spiegeling van mijn eigen Hart: het zijn activiteiten waar ik zelf ook naar verlang. De ontmoetingen, het gekend en erkend worden, de verdieping, het vieren, het vrije en onvoorwaardelijke. Dat alles vormt mijn eigen visie op wie wij als mensen zijn. Een Zijn, dat in onze samenleving nog wel vaak ondergeschoven is of raakt, maar dat in mijn ogen werkelijk de kern is van wie wij zijn en hoe wij bedoeld zijn. Begrippen die dan bij mij opkomen:

Interspiritualiteit
De teksten, rituelen, uitleggen, wijsheden en het mystieke verstaan uit alle en allerlei religies en andere wijsheidstradities zijn mij lief en gebruik ik in mijn programma’s. Ik spreek zoveel mogelijk een universele taal waarin allerlei mensen zich kunnen herkennen. Er is juist vanuit dit gedachtegoed de ruimte om met elkaar uit te wisselen en ervaring te delen over de eigen en andere tradities. Tradities die ons, elk op eigen wijze, een richting wijzen waar wij kunnen reizen op weg naar meer authentiek ons zelf, dichterbij het goddelijke, dichterbij ons ware Zelf. Lees hier meer over Interspiritualiteit.

Roeping
De oude term roeping houdt mij bezig. Een woord dat wij vaak plakken op de oude rollen van dominees, pastors, imams, rabbijnen en andere priesters of geestelijken. De tijden zijn echter veranderd en deze rollen zijn weggelegd voor enkelen. Maar roeping gaat om ons allemaal. Wij persoonlijk zijn de voorgangers of voorlopers in onze tijd. Wij worden allemaal geroepen om onze talenten, om ons Hart een rol te laten spelen in onze samenleving. Hoe groot of hoe bescheiden ook. Voorgangerschap, of liever voorloperschap, is een taak van ons allemaal. Allemaal op onze eigen manier. Het Interfaith Seminary in New York en het Interspiritueel Seminarie dat ik zelf hier opzette benaderden roeping juist op deze manier van deze tijd. Losgekoppeld van traditionele ‘geestelijke’ rollen, tenzij je juist daartoe geroepen bent uiteraard. Roeping is dan ook een thema dat een rode draad is in mijn programma’s

Vrij van dogma
In elke religieuze of andere wijsheidstraditie zien we ontwikkelingen waarin de mens er ideeën, geboden en verboden aangehangen heeft. Vanuit mijn interspirituele achtergrond laat ik met liefde en vergeving deze dogma’s los. Het enige ‘dogma’ dat er in mijn Hart is, is die van de onvoorwaardelijke Liefde. Religie of elke andere vorm van spiritualiteit is bedoeld om authenticiteit in ons zelf te bereiken, zoveel mogelijk onszelf, zo dicht mogelijk bij de oorsprong van wie wij zijn. Alle regeltjes en voorschriften die dat juist belemmeren laten we varen…

Onvoorwaardelijk en Inclusief
De Onvoorwaardelijkheid benoemde ik al even. De liefde voor mensen, voor hun Hart, de acceptatie van wie en hoe je ook bent gaat diep. Het is soms een uitdaging voor ons allemaal, maar ik ben ervan overtuigd dat we daartoe geroepen worden. Iedereen is dan ook welkom, ongeacht wie je bent, je achtergrond, je geaardheid, afkomst, religie – of niet. Er wordt niemand uitgesloten. Enkel de voorwaarde van de goede intentie naar elke ander is van kracht.

Taboeloos
Wij leven met allerlei taboes. Er omheen vaak, of onze kop in het zand stekend, niet zelden anderen veroordelend. Zaken die niet zouden mogen, waarover je je zou moeten schamen, of in ergere woorden die ‘duivels’ zouden zijn… Wederom: taboes houden ons weg van wie wij authentiek zijn. Juist de volledig openheid om te mogen zijn wie je bent is wat mij motiveert om beschikbaar te zijn tijdens de activiteiten die ik organiseer of aanbied. Waarin ben jij anders? Ik nodig je uit het te delen, in veiligheid.

(Uiteraard is er wel de grens van gedrag (niet de gedachte) dat een ander schaadt! Tenzij overeengekomen, dat kan heel af en toe namelijk ook nog…)

Sacred Space
Sacred Space is een door mij geliefde term die me eigen werd tijdens mijn opleiding in New York tot Interreligieus Voorganger. De VS heeft een andere cultuur dan wij hebben wanneer het gaat over religie en spiritualiteit en daardoor heb ik veel geleerd over mezelf en over verdiepende mogelijkheden. Zo leerde ik daar in meer diepte de kunst kennen om met hart, woorden en ritueel een heilige, veilige tijd en ruimte te creëren waarin de aanwezigen zich gezien voelen. Als voorganger draag ik dat en nodig ik de aanwezigen uit dat met mij mee vorm te geven. De kwaliteit van de ontmoeting verdiept zich daardoor en heelwording is daarvan altijd spontaan deel.

Je bent genoeg
Een simpel zinnetje met grote en vergaande betekenis als je het tot je door laat dringen. Het gaat niet om perfectie en tegelijk draagt het in zich dat het niet perfect zijn perfect is. Dat je hoe je ook bent altijd genoeg bent. Sowieso in de ogen, in het Hart van het goddelijke – hoe jij dat zelf ook wilt benoemen. En wij zijn allemaal uitgenodigd elkaar te bevestigen in dit goede en overvloedige van ons mensen. Je bent gezien en gezegend daar waar jij nu bent, waar jij je nu bevindt en met wat jij nu brengt.

Zelfzorg
“Heb de ander lief, zoals jezelf.” Een Bijbelse tekst met een essentiële betekenis die we niet zelden vergeten. Roeping en het beschikbaar zijn is een zeer belangrijk aspect voor onze samenleving en om ons daarin te ontwikkelen. Echter, het is niet de bedoeling jezelf leeg te geven. Die ander lief hebben zoals jezelf houdt in dat je ook – op tijd – voor jezelf zorgt. Soms houdt dat in dat je weinig te geven hebt en je terug moet trekken. Dan ben jij zelf dus degene die die liefde van jezelf nodig heeft! En ook in zo’n periode – zolang als die moet duren – ben je genoeg!

En ik zie jou
Een uitspraak die me na aan het Hart ligt. Het is een herinnering aan mijn eerste dag aan het One Spirit Interfaith Seminary te New York en was tegelijk de essentie van heel mijn ervaring daar. De kunst om – vrij simpel – de ander werkelijk te zien en het te benoemen. Het is een Hartekreet in mijn activiteiten.

Innerlijk Werk
Op pad naar diepere authenticiteit en het bewustzijn dat de pijn in onze wereld voortkomt vanuit onverwerkte of onbekende innerlijke aspecten doet mij (en velen met mij) beseffen dat het van belang is om te reflecteren op ons zelf. Of wie we zijn. Op onze schaduwkanten. Dat we er werk van maken om daar meer zicht op te krijgen. Om te leren van docenten, begeleiders, therapeuten en van elkaar hoe we zijn en hoe we willen zijn. Hoe we bedoeld zijn te zijn. Wat is ego? Hoe uit zich dat in jou? Wat daaraan is bruikbaar (want het is niet – alleen maar – negatief) en wat is niet meer authentiek jou Zelf? Ik maak graag tijd en ruimte om met dergelijke vragen aan de slag te gaan… Met erkenning en waardering voor hoe en wie je ook bent…

Vieren
De essentie van het leven is (voor mij) het leven vieren. Als ik kijk naar de natuur, naar dit Bestaan zonder het menselijke denken, dat is het een vieren in zichzelf. De vogels die vliegen, de reeën in het bos, de oceanen en hun leven, heel de natuur, de wind, de regen, de stormen en de hete zon, aardbevingen, vulkanen, overstromingen, het heelal – alles viert zichzelf. Vieren in de zin van VOLLEDIG zichzelf zijn zonder minder (of meer) te willen of te kunnen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ook wij zo bedoeld zijn en dat wanneer wij overvallen worden door pijn, verdriet en lijden (wat ook realiteit is en wat – ook – andere aandacht en zorg nodig heeft) dat we toch begrijpen dat het niet is wie we in de diepte zijn en dat we ALTIJD uitgenodigd worden het leven en onszelf (weer – wanneer we daaraan toe zijn) te vieren. De wijzen waarop we vieren kan van uiteenlopende aard zijn, gepast bij de specifieke context. Graag geef ik – met anderen – vorm aan vieringen.